ÖZLEM ÇAĞI

Hep aynı trenler geçer köprüden

İçinde olursun

Ben altında çaresiz

Her sabah erken

Hep aynı ses aynı siyahlık

Aynı duman savrulan gökyüzüne

Zaman sanki başımda asılı durur

Önümde bir karamsarlık

Gelir üstüme üstüme

Sen yollarda gülerken

Benim gözlerimde bir sıcak hüzün

Kulaklarımda bir düdük sesi

Geçse de yıllar üstünden öykümüzün

Gözlerine belki bir ışık düşer

Baksan pencerelerine evimizden

İki yanımızda hanımelleri ıhlamur ağaçları

Ve yediveren güller

Hep aynı tren geçer önümden

Belki de içinde yoksun

Bir mektubun bile yoktur posta vagonunda

Senden bana gelen

Günler ne zaman biter bilinmez

Bu acı ne zaman biter

Ben hep köprülerin altında

Üstümden trenler geçer de geçer

Mete ŞAMİLGİL

<< Geri