ORDA BİR ÇOCUK BURDA BEN

Bir ana gülümserken yorgun ve güzel

Çırpınır yüreği bir sesle birden...

Orda bir çocuk doğar dünyamıza yeniden

Burda ben!...

Dal nasıl, yaprak nasıl, ekin nasıl büyürse...

Toprak nasıl uyanırsa bir incecik yağmurdan!

Orda bir çocuk büyür, yumak yumak bir nurdan

Burda ben!...

Koştuğu, atladığı, durduğu, uzandığı...

Düşüp kaldığı yerlerde göz bebeğim var.

Orda, toz toprak içinde bir çocuk ağlar

Burda ben!.

Ne oyun oynamak ister, ne uyku, ne su...

Ne el işi resimleri gönlünü alır...

Orda, bir uzak evde, bir çocuk yetim kalır

Burda ben!.

Dokunsam martı gibi uçup gidecek sanki

Solgun yüzü bir avuç kar...

Orda, ateşler içinde bir hasta çocuk sayıklar

Burda ben!.

Birdenbire uyanır bir ana uykusundan

Sapsarı bir korkuyla bakakalır nefessiz...

Orda, sabaha karşı, bir çocuk ölür sessiz

Burda ben!.

Yavuz Bülent BAKİLER

<< Geri