İSTANBUL SENİNLE İSTANBULDU Mİ

İstanbul seninle İstanbul'du Mi

Seninle yıllar boyu mevsim bahardı

Bir gün uzaklaşsan bu şehirden

Ben ağlardım, İstanbul ağlardı

Sen gelince güller açardı içimde

Seninle yaşardım İstanbul'u günler boyunca

Pırıl pırıl altın saatler geçerdi bir bir

Sonra tarifsiz garipliğim başlardı akşam olunca

Yanında bütün zamanlar korkunç güzeldi

Ellerini bulurdu ellerim eski bir masada

Öylesine bir bütündük seninle anlatılmaz

Kahrolası yollarımız ayrı ayrı olsa da

Akşamlar en kahırlı ayrılıktı bilir misin

Boyuna gideceğin o rezil ânı düşünürdüm

Ve batan güneşle sen gözden kaybolunca

Kahrolurdum, iliklerime kadar üşürdüm

Kimi gün tenha yollarda, parklarda buluşurduk

Kimi gün Samatya'da bir uzak meyhanede

İstanbul seninle İstanbul'du Mi

Unutulmaz bir daha yıllar geçse de

Halden bilir garson, iyi kalpli kahveci

Limonlu votkamız, az şekerli kahvemiz

Hayal meyal hatırladığımız şarkılar gibi

Başladığı anda biterdi en güzel hikâyemiz

Yaklaşan akşamla koyulaşırdı gözlerin

Yüzüne anlatılmaz bir hüzün çökerdi

Sonra o en güzel dakikalar bir köprüden

Dopdolu otobüszler gibi geçerdi

Ve giderdin o rezil ayrılık saatinde

Dudaklarında en acısı ile türkülerin

Solardı İstanbul'un renkleri bir bir

Boynu bükülürdü içimde yeni açmış güllerin

Gidişinle bir yangın başlardı alev alev

Sonra bir sel basardı öptüğün kirpiklerimi

Yaşamak seni yaşamaktı kesiksiz, mutlu

İstanbul seninle İstanbul'du Mi.

Ümit YAŞAR

<< Geri