BU KUMAŞ BİZİM DEĞİL

Bu kıyılar, bu sular

Bu güneş, bu bahar,

Bu can biten topraklar bir uçtan bir uca

Bizim işte!

Bu binalar, bu arabalar,bu yollar,

Bu fabrikalar, bu köprüler, kanallar,

Bu uzayan kollar

Bizim işte!

Yetmiyorsa yetecek bir gün,

Her şey istediğimiz gibi olacak,

Bütün yüzler gülecek,

Gülecek fakat yine de

Bir kumaş dokunuyor zamanın iğlerinde

İçten içe,

İlmikleri tersine...

Kimler dokuyor bu kumaşı,

Kimler taşıyor pazar pazar,

Kimler satıyor çarşı çarşı?...

İnancımız, sevgimiz,

Bize özgü hâlimiz yok içinde...

Bu çirkin, bu kaba, bu ısırgan otları gibi

Canımızı dalayan kumaşı

Dokuyamaz ki çocuklarımız kendi elleriyle...

Bu kumaş bizim değil,

Bizim değil işte!

Coşkun ERTEPINAR

<< Geri