BİTSİN ARTIK

Bütün gün uğraş, didin, çabala,

Bütün gün kahrını çek insan olmanın,

Ve dön gel yalnız odana,

Ve çek git her sabah aynı yorgunluğunla.

Nerde umut döşekleri sımsıcak?

Bütün yorgunlukları alıp giden tebessüm?

Vazomdaki çiçek, testimdeki su, sobamdaki ateş?

Hep böyle geceler boyu uykusuz,

Hep böyle tedirgin kuşlara eş.

Bu baş yorgun, bu el titrek, bu zihin darmadağın.

Dolmayı bekleyen şu bardağın

Nerde son damlası?

Neden sönük evimin lâmbası?

Neden sen değilsin kapımı açan?

Bir gariplik içimde gurbetten öte,

Bir küskünlük ki kırılmışlığa eş.

Boşluğa uzanan ellerde bir avuç karanlık.

Bitsin bu yalnızlık, bu hasret

Bitsin artık.

Nejat SEFERCİOĞLU

<< Geri