PERSPEKTİF

Yaşarken ben, düşünürken ben, bölüşürken ben,
Konuşurken savurur herkesi sağa sola, kalır geride ben.

Utanmak, sıkılmak arama, herşey mübahtır onlara,
Çıkarına dokunursan bağırır ve sarılır mefhumlara.

Aldattığını sanırlar ve bir süre avunurlar,
Bir şeyi elde etmek için bininden ayrılırlar.

Çalımları yamandır, dik gibi görünür kafaları,
Beğenmezler kolayca, ayıplıdır başkaları.

Bunlar hep merkezdir, tabi olmalı herkes,
İcazet vermezlerse dardır dünya ve çıksın son nefes.

Hedefleri küçücük midelerini doldurmaktır biline,
Ayak bağıdır buna engel olanlar, hemen hesapları görüle.

Sevgi sevmek yok böyle şey, kim uydurmuş bunları,
Çıkarlı dünyanın nesine gerek insanlık duyguları.

Beyinler dumura uğramışsa, pazular konuşur,
Vahşilik hakimse hayata, hedefsiz koşulur.

Hayatı güzel kılan aslında, içindeki canlılardır,
Her can Hak'kın emaneti ve her cana yer vardır.

Gönül genişlerse, dünya da genişler,
Her şey yerinde olursa, sistemler iyi işler.

Arınacak olsa ruhlar hırs ve kin kirinden,
Görülecek o zaman herkes güzel birbirinden.

Kısadır ömür, uzun emel kişi için beyhude,
Devletin bekasına hizmet etmeli fikir de.

Vefa borcumuz var bize bu emaneti verenlere,
Katılın hizmet halkasına genişlesin, katılın gelenlere.

Abdulkadir Güllü